ΚΑΛΗ ΤΗ ΠΙΣΤΕΙ

«ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΤΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ» (0.5)

Rating:
( 0 Rating )

Αξιολόγηση Χρήστη: 0 / 5

Αστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια Ανενεργά
 

 ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΗΣ 03-11-2013

E΄ ΛΟΥΚΑ  Κατά Λουκά (Κεφ. 16, Στιχ. 19-31)

Ο πλούσιος και ο πτωχός Λάζαρος

παράδεισος – κόλαση, πλούτος, ελεημοσύνη, φιλανθρωπία

 Στο σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα διακρίνουμε δύο σκηνές με τραγικές αντιφάσεις, που όχι μόνο συνδέονται μεταξύ τους, αλλά και αλληλοεξαρτώνται. Η μια διαδραματίζεται στη γη και η άλλη στον Παράδεισο και την κόλαση. Ο Χριστός, με τη σημερινή παραβολή, θέλει να μας παρουσιάσει και τις δυο όψεις της ζωής, της παρούσας και της μέλλουσας, που αποτελεί προέκταση της επίγειας, ώστε να γνωρίζουμε ότι το μέλλον μας θα είναι αιώνιο και πως υπάρχει η μέλλουσα κρίση από τον Παντογνώστη Θεό. Ως ασφαλή κριτήρια ο Κύριος θέτει τα υλικά αγαθά. Αυτά αγωνίζεται ο άνθρωπος να αποκτήσει, πολλές φορές μάλιστα σε αφθονία. Έτσι μας παρουσιάζει πρώτα την εικόνα του «άφρονα πλούσιου», του πετυχημένου δηλαδή ανθρώπου, ο οποίος όμως έχει ως μοναδική φροντίδα της ζωής του τις υλικές απολαύσεις και την καλλιέργεια ενός κλίματος ματαιοδοξίας και κορεσμού των υλικών αγαθών∙ σκληρόκαρδος, δεν ενδιαφέρεται για το διπλανό του που υποφέρει, τον άρρωστο και φτωχό συνάνθρωπό του, ζει δίχως πίστη και ανθρωπιά. Μας παρουσιάζει στη συνέχεια και την εικόνα του άστεγου και πληγωμένου Λάζαρου, που αναμένει τη βοήθεια του πλούσιου και αντιμετωπίζει την κατάστασή του χωρίς να βαρυγκωμεί εναντίον του Θεού και των συνανθρώπων του, ασκώντας την αρετή της υπομονής, που είχε ως θεμέλιο την πίστη, την ελπίδα και την αγάπη του στο Θεό. Σύμφωνα, μάλιστα, με τον Άγιο Ιωάννη Χρυσόστομο, για τον Λάζαρο υπήρχε και μια πονηρή άποψη από πολλούς συμπατριώτες του, οι οποίοι ίσως να πίστευαν πως για να έχει τόσα πολλά κακά πάνω του, πιθανώς να ήταν πολύ αμαρτωλός.

Και όταν έρχεται ο θάνατος, κοινός για όλους τους ανθρώπους, πλούσιους και φτωχούς, έρχεται και η μεγάλη ανατροπή. Στη συνέχεια του Ευαγγελίου ο Χριστός ανοίγει την αυλαία της αιωνιότητας και μας δείχνει τί συμβαίνει μετά το θάνατο. Ο αρχικά ευτυχισμένος πλούσιος, που είχε πιστέψει στη μονιμότητα της επίγειας ζωής, παραβλέποντας το γεγονός ότι αυτή αποτελεί ένα πέρασμα, μια προετοιμασία για την αιώνια, την κατεξοχήν ζωή,  τώρα υποφέρει στην κόλαση, ενώ ο αρχικά δυστυχισμένος χαίρεται στον Παράδεισο, απολαμβάνοντας τα αγαθά της βασιλείας του Θεού και καταρρίπτοντας την εσφαλμένη αντίληψη πως ο άρρωστος και φτωχός άνθρωπος είναι στερημένος της εύνοιας του Θεού. Όμως τι είναι ο Παράδεισος και τι η κόλαση; Η λέξη Παράδεισος είναι, σύμφωνα με τον π. Αντώνιο Αλεβιζόπουλο, έκφραση προσαρμοσμένη στα μέτρα του ανθρώπου, η οποία δηλώνει την κοινωνία αγάπης ανάμεσα στο Θεό και στον άνθρωπο. Η κοινωνία αγάπης με το Θεό προϋποθέτει την κοινωνία αγάπης με το συνάνθρωπο. Όταν θα γίνει η ανάσταση των νεκρών, στην οποία πιστεύουμε και την οποία ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεώς μας, όσοι από εμάς έζησαν σε κοινωνία αγάπης με το Θεό και τους συνανθρώπους τους, θα συνεχίσουν να ζουν σε αιώνια κοινωνία αγάπης με το Θεό και θα γίνουν μέτοχοι της δόξας του Θεού. Ο Θεός θα κατοικεί ανάμεσά τους. Θα βρίσκονται στον Παράδεισο. Αντίθετα, οι υπόλοιποι θα δοκιμάσουν το «δεύτερο θάνατο», την αιώνια απομόνωση που οι ίδιοι διάλεξαν στην επίγεια ζωή τους. Στη γη έζησαν κλεισμένοι στον εαυτό τους, δεν έβλεπαν με χαρά το πρόσωπο του αδελφού τους και αυτή τους η επιλογή θα γίνει σεβαστή από το Θεό και μετά τον επίγειο θάνατό τους. Για το λόγο αυτό η μετάνοια δεν ισχύει μετά το θάνατο, αφού η ψυχή παγιώνεται αιώνια εκεί που η ίδια ελεύθερα επέλεξε κατά την επίγεια ζωή. Θα ζήσουν, λοιπόν, αιώνια τη ζωή της απομόνωσης και του χωρισμού και αυτό θα είναι φοβερή κόλαση.

Η παρουσία του φτωχού στον Παράδεισο και του πλούσιου στην κόλαση είναι το αποτέλεσμα των επιλογών και των πράξεων του καθενός. Ο Λάζαρος πήγε στον Παράδεισο όχι επειδή ήταν φτωχός και ασθενής, αλλά λόγω της υπομονής την οποία έδειξε, χωρίς να εκφράσει κανένα παράπονο για την κατάσταση αυτή ούτε προς το Θεό ούτε και προς τον πλούσιο. Ο πλούσιος καταδικάζεται στην κόλαση όχι επειδή ήταν πλούσιος, αλλά για δύο συγκεκριμένους λόγους: για την παντελή αδιαφορία προς το συνάνθρωπό του και για την κακή διαχείριση του πλούτου του. Δε νοιαζόταν για το φτωχό, δεν τον πλησίασε να ακούσει τα προβλήματα του και να τον βοηθήσει για να τα αντιμετωπίσει. Δε συγκινούταν από το θέαμα το αδύναμου αδελφού του. Δεν έβλεπε στο πρόσωπο του συνανθρώπου του το πρόσωπο του Θεού, όπως μας διδάσκουν να πράττουμε οι Καππαδόκες Πατέρες της Εκκλησίας μας. Εάν ο πλούσιος έδειχνε αγάπη στον πάσχοντα αδελφό του, η εξέλιξή του θα ήταν διαφορετική. Η ελεημοσύνη θα του άνοιγε το δρόμο προς την αιωνιότητα. Όμως ο συγκεκριμένος πλούσιος δεν μπορούσε να κάνει ελεημοσύνη, διότι θεωρούσε τα υλικά αγαθά ως αποκλειστικό του κτήμα, με μοναδικό σκοπό την απόλαυσή τους από τον ίδιο, ίσως δε και από τους συγγενείς και το στενό του περιβάλλον.

Δύο δρόμοι υπάρχουν για τη θετική αξιοποίηση του πλούτου: η ελεημοσύνη και η φιλοξενία. Εάν ανατρέξουμε στην ιστορία του Χριστιανισμού, θα δούμε πως τόσο κατά τα χρόνια της Παλαιάς Διαθήκης, όσο και μετά την έλευση του Κυρίου μας, υπήρξαν πλούσιοι οι οποίοι με το παράδειγμά τους υποδεικνύουν μέχρι σήμερα πως αυτές οι δύο αρετές αποτελούν ασφαλείς δρόμους που οδηγούν στον Παράδεισο. Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος προτρέπει τους Χριστιανούς να στραφούν προς την ελεημοσύνη με τα παρακάτω λόγια: «Παρηγόρησε ο γερός τον άρρωστο, ο πλούσιος τον φτωχό, ο όρθιος τον πεσμένο, ο χαρούμενος τον λυπημένο, ο ευτυχισμένος τον δυστυχισμένο. ... Γίνε πιο τίμιος από τον πλησίον με την επίδειξη περισσότερης καλοσύνης. Γίνε θεός για τον δυστυχισμένο με τη μίμηση της ευσπλαχνίας του Θεού».  Η φιλοξενία, από την άλλη πλευρά, είναι στάση ζωής: η φιλόστοργη συμπεριφορά απέναντι στον πλησίον. Η έννοια της φιλοξενίας σημαίνει αγαπώ τον ξένο, τον δέχομαι και τον περιποιούμαι ευχαρίστηση, με χαρά, με προθυμία, με αγάπη. Στην Παλαιά Διαθήκη αναφέρεται πως τόσο ο Λοτ, όσο και ο Αβραάμ, εξαιτίας της μεγάλης προθυμίας σε αυτή την αρετή, αξιώθηκαν να φιλοξενήσουν ακόμη και αγγέλους. Στην Καινή Διαθήκη ο Κύριός μας, με την παραβολή της τελικής κρίσεως (Ματθαίος 25, 31-46), αποκαλεί ευλογημένους,  που θα κληρονομήσουν την βασιλεία του Θεού, όσους ασκούν την φιλοξενία: «ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με», ο δε απόστολος Παύλος στην προς Εβραίους Επιστολή του μας προτρέπει: «τῆς φιλοξενίας μὴ ἐπιλανθάνεσθε», δηλαδή μη λησμονείτε την φιλοξενία και στην προς Ρωμαίους τονίζει με έμφαση να ζούμε: «τὴν φιλοξενίαν διώκοντες». Ο Οικουμενικός μας Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Ιερά Μητρόπολη Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως (22.10.2013) τόνισε σχετικά με τη χριστιανική αυτή αρετή: «Ἡ ἀξία καὶ σημασία τῆς φιλοξενίας εἶναι μάλιστα ὅλως ἰδιαιτέρα, ὅταν φιλοξενοῦνται πρόσωπα τὰ ὁποῖα τυγχάνουν οὐ μόνον μακρὰν τῆς οἰκίας των εὑρισκόμενα, ἀλλὰ καὶ ἐμπερίστατα λόγῳ τῆς ὀδύνης τῶν ἀσθενῶν συγγενῶν των οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἀνάγκην περιθάλψεως, ὁπότε εἶναι προφανὲς ὅτι ἡ παρεχομένη εἰς αὐτοὺς ὑπηρεσία ὑπάρχει μεγίστη εὐεργεσία καὶ λίαν εὐάρεστος εἰς τὸν Οὐράνιον Πατέρα ἡμῶν».

Ο Κύριός μας μίλησε πολλές φορές αυστηρά για τους πλούσιους και τον πλούτο. Οι επικρίσεις Του όμως αυτές αναφέρονταν στους όρους και τις προϋποθέσεις με τις οποίες γίνεται η απόκτηση, η χρήση και η διάθεση του πλούτου, για τα οποία σε γενικές γραμμές ο Μητροπολίτης Φιλίππων κ. Προκόπιος παρατηρεί τα εξής: Έχουμε καθήκον μας να εξασφαλίσουμε τα αναγκαία υλικά αγαθά. Ο συγκρατημένος πλουτισμός, σαν αποτέλεσμα έντιμης εργασίας, η οποία διενεργείται με το φόβο του Θεού, με δικαιοσύνη και με σεβασμό της νομιμότητας είναι πλούτος έντιμος. Όμως η οικονομική άνοδος, η οποία βασίζεται στην κερδοσκοπία, την εκμετάλλευση και τη χρήση ανήθικων μέσων είναι ανάξια της ιερότητας του ανθρώπινου προσώπου και απαράδεκτη κοινωνικά και ηθικά. Εάν αυτά τα αγαθά τα χρησιμοποιούμε για την αξιοπρεπή συντήρησή μας, αφιερώνοντας τουλάχιστον τα περισσεύματα για την εξυπηρέτηση του πλησίον μας, στηρίζοντας αδελφικά τα ανήμπορα γερατειά, προστατεύοντας τα ορφανά, περιθάλποντας τους αρρώστους, τρέφοντας τους πεινασμένους, βοηθώντας τους αδυνάτους, τότε ο πλούτος μας, ανεξάρτητα από την έκτασή του, βρίσκει το αληθινό του νόημα, καθώς τον φωτίζει η αξιοπρεπή αλληλεγγύη, τον χειραγωγεί το όμορφο συναίσθημα της ουσιαστικής αδελφοσύνης, τον καθαγιάζει το φως της γνήσιας ευαγγελικής μεταδοτικότητας, τον διαποτίζει το απαράμιλλο πνεύμα της απεριόριστης, της πλατειάς χριστιανικής αγάπης. Έντιμη, λοιπόν, απόκτηση, αλλά και χριστιανική χρήση και διάθεση των αγαθών της ζωής διδάσκει ο Κύριος.

Ένα τελευταίο σημείο, το οποίο δε θα πρέπει να διαφύγει της προσοχής μας, είναι η παράκληση του πλούσιου να ειδοποιηθούν τα πέντε αδέλφια του για την ύπαρξη της μέλλουσας ζωής. Η απάντηση την οποία λαμβάνει είναι ξεκάθαρη: «ἔχουσι Μωϋσέα καὶ τοὺς προφήτας· ἀκουσάτωσαν αὐτῶν», έχουν δηλαδή την Άγια Γραφή, ας την προσέξουν. Αν δεν πιστεύουν σε όσα γράφονται σε αυτή, ούτε και σε ένα νεκραναστημένο θα πιστέψουν. Η ίδια η πραγματικότητα επιβεβαιώνει πως εάν το κάθε θαύμα δε γίνει ορατό από τον άνθρωπο με κριτήριο το λόγο του Θεού, την Αγία Γραφή, τον Χριστό και το Ευαγγέλιό Του, δεν πρόκειται να γίνει δεκτό, θα τεθεί υπό αμφισβήτηση. Άμεσο παράδειγμα η νεκρανάσταση ενός άλλου Λάζαρου, του φίλου του Χριστού, το θαύμα του οποίου όχι μόνο δεν έγινε αφορμή να πιστέψουν οι Φαρισαίοι στον Κύριο, αλλά αντίθετα τους ώθησε ακόμη περισσότερο στη σύλληψη και σταύρωσή Του. Ο Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. κ. Ιωάννης Καραβιδόπουλος σχολιάζει το γεγονός της ενημέρωσης των αδελφών του πλούσιου ως εξής: «Ο κάθε άνθρωπος θέλει λογικές αποδείξεις για όλα τα πράγματα που τον αφορούν, θέλει ένα θαύμα, ζητεί την περιγραφή ενός αυτόπτη μάρτυρα για να πεισθεί· θέλει η πίστη του να στηρίζεται σε μια τετράγωνη λογική∙ δεν εννοεί να διακινδυνεύσει τίποτε· το ρισκάρισμα τον ενοχλεί. Όλοι λίγο-πολύ είμαστε παγιδευμένοι στον πλούτο των γνώσεων μας, της επιστήμης, της λογικής μας».

Το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα είναι επίκαιρο και στην εποχή μας, αφού τα συνθήματα του υλισμού και της αθεΐας, η ασπλαχνία και η χρηματολατρεία έχουν κυριεύσει τις καρδιές των ανθρώπων, καλλιεργώντας ένα κλίμα ματαιοδοξίας και κορεσμού των υλικών απολαύσεων. Πολλές φορές ο άνθρωπος, μέσα στην παραζάλη του πλουτισμού, λησμονεί την ανθρωπιά του. Μένει αδιάφορος μπροστά στη φτώχεια και τη δυστυχία που υπάρχει γύρω του. Απληστία και εγωισμός μαραίνουν τα συναισθήματα της αγάπης, της ελεημοσύνης και της φιλοξενίας. Ας μην ξεχνάμε πως στην παρούσα, επίγεια ζωή μας, ο άνθρωπος δοκιμάζεται καθημερινά, η δε μέλλουσα, αιώνια, πραγματική του ζωή εξαρτάται και από την καλή ή μη χρήση και διάθεση των πολλών ή λίγων αγαθών που έχει. Με τη σημερινή παραβολή η Εκκλησία μας καλεί να μην προσκολλούμαστε στα υλικά αγαθά, αλλά να σκεπτόμαστε και τα πνευματικά, βλέποντας το πρόσωπο του Θεού στο πρόσωπο των αδύναμων συνανθρώπων μας.

Slow Down

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Μεγάλη Πέμπτη η ελευθερία της ταπείνωσης

Η Μεγάλη Πέμπτη είναι για την Εκκλησία μας αφορμή να θυμηθούμε τον Μυστικό Δείπνο, την…

Άφθαρτος στο κελί του βρέθηκε μοναχός που ήταν νεκρός πάνω από ένα μήνα

Μάρτυρες ενός θαυμαστού γεγονότος έγιναν οι Πατέρες της Σκήτης των Καυσοκαλυβίων του…

Πλήθος πιστών για προσκύνημα στον τάφο του Αγίου Παΐσιου

Πλήθος πιστών επισκέφθηκε χθες τη μονή του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στη Σουρωτή…

ΙΕΡΟ ΜΕΤΟΧΙΟΝ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ

ΜΕΤΟΧΙΟΝ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΟΣΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΑΓ. ΟΡΟΥΣ ΝΕΣΤΟΥ 10 ΠΟΛΙΧΝΗ ΕΝΑΝΤΙ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟΥ ΚΑΡΑΤΑΣΙΟΥ

Το μυστήριο της θείας λειτουργίας τελείτε κάθε Σάββατο και Κυριακή σύμφωνα με το Αγιορείτικο ημερολόγιο και τυπικό και επιτελούνται συχνές αγρυπνίες

Για πληροφορίες τηλ. 2310662820

Νέα ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΛΑ Σταυρούπολη, Πολίχνη, Ευκαρπία
Η ιστοσελίδα Pmnews δεν ευθύνεται για τις απόψεις των μελών της καθώς και για το περιεχόμενο ιστοσελίδων στις οποίες οδηγούν οι διάφοροι σύνδεσμοι. Οι πηγές όσων άρθρων, ειδήσεων ή πληροφοριών ανήκουν σε άλλη ιστοσελίδα αναφέρονται σε εμφανές σημείο.
www.pmnews.gr Νέα ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΛΑ Σταυρούπολη, Πολίχνη, Ευκαρπία | All rights reserved