ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΑΞΙΔΙΑ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΙ

Θεσσαλονίκη: Το άρωμα της Νύμφης

Αξιολόγηση Χρήστη: 0 / 5

Αστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια Ανενεργά
 

«ΟΜΟΡΦΗ ΝΥΧΤΑ»
Κείμενο: Ηλίας Μαγκλίνης

Ο Κώστας δεν είναι από τη Θεσσαλονίκη, τότε όμως, πάνε καμιά δεκαπενταριά χρόνια, εκεί ζούσε. «Θα σας πάω σε ένα μέρος», μας είπε με νόημα. Είχε ένα καταπονημένο Ντεσεβό, μπήκαμε και οι τρεις μέσα για να πάμε στο «μέρος». Η νύχτα είχε ακόμα μέλλον.

Μας οδήγησε στην περιοχή του Χαριλάου. Δεν ήξερα πού βρισκόμουν. Πρέπει να ήταν η πρώτη ή η δεύτερη φορά που επισκεπτόμουν τη Θεσσαλονίκη. Και ήμουν ο βενιαμίν της παρέας. Ο Κώστας και ο Ηρακλής, φίλοι από παλιά, μου έριχναν κάτι λιγότερο από είκοσι χρόνια. Αλλά αυτό δεν είχε καμία σημασία.

Νομίζω το «μέρος» το έλεγαν «Ομορφη νύχτα». Υποτίθεται ότι ήταν ρεμπετάδικο. Υποτίθεται, διότι ελάχιστη σχέση είχε με όσα -όχι πολλά είναι η αλήθεια- ρεμπετάδικα είχα επισκεφτεί στην Αθήνα. Μπήκαμε σε ένα μισοσκότεινο μέρος με ελάχιστο κόσμο. Ηταν σαν να έμπαινες σε εκκλησία μετά τον Εσπερινό. Κόσμος ελάχιστος, σιωπηρός. Επειτα από λίγο, ανέβηκαν στο πάλκο ένας βαρύς τύπος με μπουζούκι, ένας άλλος υποτονικός με μπαγλαμά και μια ντροπαλή κυρία χωρίς ντέφι.

Τα φώτα δεν δυνάμωσαν, χειροκρότημα δεν ακούστηκε, απλώς άρχισαν να παίζουν. Ηταν όντως ρεμπετάδικο. Ηταν όμως και σαν τρύπα στο χρόνο, όταν σε ανάλογα καταγώγια οι μουσικοί και οι θαμώνες άκουγαν τις μουσικές σαν να βρίσκονταν όντως σε εκκλησία. Αυτό για το οποίο είχα κατά καιρούς διαβάσει σε κείμενα του Χριστιανόπουλου, του Τσαρούχη ή του Ταχτσή ανάσαινε κάπου στα τέλη του προηγούμενου αιώνα, στο ημίφως μιας γωνιάς του Χαριλάου.v

Το σκηνικό συμπληρώθηκε όταν στο μαγαζί μπήκε ένας χοντρός με αθλητική φόρμα. Μόνος του κάθισε, παρήγγειλε ένα ολόκληρο μπουκάλι Ντιμπλ και μέσα σε μία ώρα είχε αδειάσει το μισό. Και αυτός άκουγε τη μουσική ανέκφραστος. Τι γινόταν όμως «από κάτω», αυτό ήταν άλλη κουβέντα.

Οταν βγήκαμε έξω, πρόσεξα στον τοίχο ένα σύνθημα οπαδών του ΠΑΟΚ, απομεινάρι, προφανώς, από ντέρμπι Αρη - ΠΑΟΚ στο Χαριλάου (τότε δεν λεγόταν ακόμα Κλεάνθης Βικελίδης), και μία ακόμη βυζαντινή εκκλησία. Θυμήθηκα τα λόγια του Χατζιδάκι για τις πολλές εκκλησίες και τις πολλές αμαρτίες της Θεσσαλονίκης.

Ομως, αυτά ήταν τότε. Λίγα χρόνια μετά, ο Ηρακλής χάθηκε ξαφνικά ένα βράδυ και εγώ συνέχισα να επισκέπτομαι τη Θεσσαλονίκη χωρίς εκείνον. Ηταν μια άλλη πόλη.

Η Μπιενάλε, με τη Λήδα Παπακωνσταντίνου να στήνει μια περφόρμανς ένα φθινοπωρινό βράδυ στο λιμάνι, κοντά στο Κίτσεν Μπαρ, τα έργα ανάπλασης γύρω από τον Λευκό Πύργο, οι ποδηλάτες στην προκυμαία, τα καρντάσια να συνωστίζονται στα παραλιακά καφέ, αδιαφορώντας αν γίνεται Μπιενάλε ή όχι, το Εντευκτήριο του Γιώργου Κορδομενίδη, με τον αντεργκράουντ (στην κυριολεξία) χώρο του, όπου διοργανώνει αναγνώσεις, προβολές, συζητήσεις (ο Γιώργος γκρινιάζει πάντα για την αδιαφορία των συμπολιτών του απέναντι σε αυτές τις βραδιές, αλλά μήπως είναι καλύτερα στην Αθήνα;), το εκπληκτικό στούντιο του τόσο ταλαντούχου φωτογράφου Στράτου Καλαφάτη στα Λαδάδικα, πάνω απ' όλα στην Αριστοτέλους τα ωραία κορίτσια της πόλης, οι φοιτήτριες από την Εδεσσα, την Καστοριά -ακόμη και από την Πάτρα (εσχάτως συνέφαγα στο «Ντορέ» με δύο πολύ όμορφα κορίτσια, αδελφές ήταν, από την Πάτρα)-, το εξαιρετικό φαγητό σε περίεργες στοές που κάποτε ήταν χαμάμ…

Κάθε φορά που επιστρέφω στην Αθήνα, η καρδιά μου γυρίζει στη θέση της. Αλλά είναι πολλά αυτά που ζηλεύω από τη Θεσσαλονίκη.

ΛΑΤΡΕΜΕΝΑ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΑ
Κείμενο: Δημήτρης Ρηγόπουλος

Aν και φανατικός των μέσων μαζικής μεταφοράς, θα πρέπει να ομολογήσω ότι δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να πάρεις μια πρώτη καλή μυρωδιά της Θεσσαλονίκης από ένα ταξί αραγμένο στο αεροδρόμιο «Μακεδονία». Για μια διαδρομή περίπου 20 λεπτών (χωρίς κίνηση) θα δώσετε λιγότερα από 15 ευρώ και, πιστέψτε με, αξίζει το έξοδο. Το πιθανότερο είναι να επιβεβαιώσετε όλα τα λαζοπουλικά κλισέ με τον οδηγό συντονισμένο σε κάποια από τα αθλητικά ραδιόφωνα της πόλης, απορροφημένο σε βαθυστόχαστους ποδοσφαιρικούς μονολόγους ή απολαμβάνοντας αφηρημένα τον φραπέ του ή κάνοντας και τα δύο μαζί.

Υπάρχει κάτι καθησυχαστικό όταν πηγαίνεις σε ένα άγνωστο μέρος και τα στερεότυπα αποκαλύπτονται μπροστά στα πόδια σου το ένα μετά το άλλο. Ακόμη και αν ο ταξιτζής δεν πει ποτέ τη λέξη «χαλαρά», θα νομίζεις ότι μόλις την άκουσες σουλατσάροντας μπροστά από τα καφέ της λεωφόρου Νίκης. Κανείς δεν θα σου πει ότι οι μισοί από τους θαμώνες δεν είναι καν Θεσσαλονικείς, αλλά φοιτητές - παράμετρο που εμείς οι Αθηναίοι παραβλέπουμε πολύ εύκολα. Ομως, δεν επιμένω, η επέλαση των κλισέ μπορεί να γεμίσει ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο: έξω από τον Τερκενλή της Τσιμισκή, στα ουζερί των Λαδάδικων, στα «κολωνακιώτικα» μπαρ της Προξένου Κορομηλά, στη νέα, «ψαγμένη» μπαρότσαρκα της οδού Βαλαωρίτου, στην καρδιά της βιοτεχνικής Θεσσαλονίκης.

Στα μέσα της δεκαετίας του '90, όταν ως φοιτητής ανακάλυπτα τη Θεσσαλονίκη που αποθέωνε το «Κλικ» σε χορταστικά αφιερώματα πολλών σελίδων, η ατμόσφαιρα ήταν διαφορετική. Ηταν τα χρόνια που όλα τα κακά συνέβαιναν στην Αθήνα και όλα τα καλά στη Θεσσαλονίκη. Ξαφνικά, στο γύρισμα του αιώνα, όλα γύρισαν ανάποδα. Από τη Θεσσαλονίκη της Μπιενάλε, των νέων καλλιτεχνών, της τέκνο, των νέων τάσεων, των graphic designers, πέσαμε απότομα στη Θεσσαλονίκη του Παναγιώτη Ψωμιάδη και του μητροπολίτη Ανθιμου. Υπερβολικές και οι δύο εικόνες, ενδεικτικές για το πόσο ανάγκη έχουμε τα στερεότυπα.

Αν όμως καμία αθηναϊκή ερμηνεία της πόλης δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, ποια Θεσσαλονίκη αξίζει να περπατήσουμε; Το καλύτερο θα ήταν να απομακρυνθούμε για λίγο από το κέντρο. Με τον ίδιο τρόπο που η «αυθεντική» Αθήνα επιβιώνει περισσότερο στο Παγκράτι ή στη Φωκίωνος Νέγρη και λιγότερο στην Ερμού, έτσι και ο πραγματικός παλμός της Θεσσαλονίκης ακούγεται στις συνοικίες της. Σταθείτε σε οποιαδήποτε στάση της Εγνατίας και μπείτε στο πρώτο λεωφορείο που θα περάσει. Το καλό στη Θεσσαλονίκη είναι ότι μπορείς να βγάλεις εισιτήριο και μέσα στο λεωφορείο. Μια βόλτα στους μεγάλους συνοικιακούς δρόμους της πόλης, στην Παπάφη ή στην Παπαναστασίου, στου Χαριλάου, θα σας πει πολύ περισσότερα από το χιλιοστό πέρα-δώθε στην Αριστοτέλους. Βρείτε μια καλή αφορμή (κάποια έκθεση δηλαδή) και επισκεφτείτε τη Μονή Λαζαριστών στη Σταυρούπολη (το αντίστοιχο Περιστέρι). Αν είναι Σαββατοκύριακο, τσεκάρετε πού παίζουν οι τρεις μεγάλες ομάδες της πόλης. Θα βγάλετε το εισιτήριό σας σαν κύριος (όπως έκανα την τελευταία φορά που βρέθηκα «πάνω») και θα προσθέσετε μια αξέχαστη εμπειρία πολύ πάνω και πέρα από το ποδόσφαιρο. Κάντε δώρο στον εαυτό σας μια βόλτα στη Νέα Παραλία (αρχιτεκτονική υψηλού επιπέδου σε έναν από τους πιο γοητευτικούς δημόσιους χώρους της πόλης) και ξοδέψτε μία ώρα στο Εβραϊκό Μουσείο, να πάρετε μια ιδέα για το τι στο καλό ήταν αυτή η κοσμοπολίτικη Θεσσαλονίκη που χάσαμε μια για πάντα με το Ολοκαύτωμα. Βγαίνοντας ξανά στο φως της ημέρας, θα βρείτε πολλούς τρόπους για να διαλύσετε τη μελαγχολία σας. Στερεότυπο, αλλά ισχύει.

ΑΘΗΝΑ ΣΥΓΓΝΩΜΗ
Κείμενο: Κυριακή Βασσάλου

Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη στιγμή που, μετά από πέντε - έξι ώρες ύπνου στο αυτοκίνητο- όσο διαρκούσε δηλαδή πριν από μία δεκαετία το ταξίδι από την Αθήνα, άνοιξα τα μάτια στην είσοδο της Βασιλίσσης Ολγας και αναστέναξα με ανακούφιση. Στα άπειρα ακόμα φοιτητικά μου μάτια η πόλη έμοιαζε «ευτυχώς συμπαθητική», για να μετατραπεί ούτε λίγο ούτε πολύ σε διαχρονική αγαπημένη. Είχαμε μόλις περάσει τον Λευκό Πύργο και κατευθυνόμασταν ανατολικά· πανύψηλα δέντρα με κιτρινισμένα λόγω φθινοπώρου φύλλα και ένας δρόμος τεράστιος, ευρωπαϊκός.

Εδώ, όμως, είναι Βαλκάνια. Και η Θεσσαλονίκη ήταν και είναι βαλκανική πρωτεύουσα. Το επιβεβαιώνει και ο Νεχρού, μουσουλμάνος από τη FYROM και νοσταλγός της πρώην Γιουγκοσλαβίας - δεν θα ξεχάσει ποτέ τα χρόνια που με το ισχυρό του διαβατήριο ερχόταν αυθημερόν από τα Σκόπια, όπου σπούδαζε στη Θεσσαλονίκη, για να αγοράσει δίσκους!

Θεσσαλονίκη και μουσική. Μια σχέση αγάπης και μίσους. Από τα ρεμπέτικα και τη ροκ στα σύγχρονα λαϊκά και λαϊκο-πόπ. Από τον Λούκυ Λουκ και τον Μύλο, στην Πύλη Αξιού και πάει λέγοντας. Κρατάμε σημειώσεις αναλόγως ενδιαφέροντος και στυλ. Εδώ υπάρχουν όλα. Τα καφενεία της Ολύμπου και το Μπιτ Μπαζάρ (με τα μεζεδοπωλεία και παλαιοπωλεία), οι ταβέρνες της Αθωνος και της Στοάς Μοδιάνο, τα ντιζαϊνάτα μπαρ-εστιατόρια της παραλίας, οι ψαροταβέρνες της Καλαμαριάς και της Κρήνης.

Εδώ το παλιό συναντά το καινούργιο και σε ορισμένες περιπτώσεις... το ακόμα πιο καινούργιο. Πιο κοντά στην Ευρώπη, άλλωστε, η Θεσσαλονίκη εισάγει τη μόδα πρώτη (Αθήνα, συγγνώμη). Και η αγορά της, όπως απλώνεται στο κέντρο, είναι ιδανική. Ναυαρχίδα της κατανάλωσης η Τσιμισκή αλλά και η Ερμού και η Μητροπόλεως, ενώ όλες σχεδόν οι κάθετες έχουν… το δικό τους ενδιαφέρον. Οπως και τα ασφυκτικά γεμάτα μικρομάγαζα με κάθε λογής χρήσιμα και άχρηστα αντικείμενα γύρω από τα Λαδάδικα (στο τελείωμα της Τσιμισκή), που είναι λες και έχουν μείνει στο '60. Αλλη κατηγορία αυτά. Οπως και η Ναυαρίνου. Ξεκινά απέναντι από την Καμάρα, τον αντίστοιχο «Μπακάκο» της πόλης (σημείο ραντεβού, δηλαδή) και στο τελείωμά της έχουμε το νου μας στο δεξί χέρι, όπου βρίσκεται ο Γελενίδης.

Τα καλύτερα τρίγωνα Πανοράματος! Κεντρικότατη και εναλλακτική, Ναυαρίνου σημαίνει μπίρες στους δρόμους, φθηνοί καφέδες στα παρακείμενα νεανικά και φοιτητικά καφέ και ακόμα πιο φθηνές παραγεμισμένες κρέπες και τοστ. Γλυκιά συνήθεια το φαγητό στη Θεσσαλονίκη, ακόμα κι αν είναι του... δρόμου.

Μόνο το ότι στο κέντρο δεν βρίσκεις με τίποτα πάρκινγκ δε συνηθίσεται, γι' αυτό δεν κατεβαίνουμε ποτέ με το αυτοκίνητό μας. Μπας και γλιτώσουν κι αυτοί οι «έρημοι» ποδηλατόδρομοι από τα ενοχλητικά τετράτροχα (που τους καταπατούν με χαρακτηριστική άνεση και δημοτική ανοχή). Τα «αστικά» -έτσι λέγονται τα λεωφορεία εδώ- περνούν πολύ συχνά. Κι αν έχεις στοιχειώδη προσανατολισμό, δεν χάνεσαι με τίποτα. Τι είναι, άλλωστε, αυτή η πόλη. Η Νίκης, παράλληλα με τη θάλασσα, που ανεβαίνει (δηλ. πηγαίνει ανατολικά), η Τσιμισκή που κατεβαίνει, πηγαίνοντας δυτικά (Σιδηροδρομικό Σταθμό, ΚΤΕΛ και εν τέλει έξω από την πόλη) και η Εγνατία που ανεβοκατεβαίνει. Α! Και όλες οι κάθετοι οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στη θάλασσα. Και η καλύτερη θέα της θάλασσας είναι από… τα Κάστρα στην Ανω Πόλη.

πηγή www.kathimerini.gr

Ζαχαροπλαστεία Βασίλης
 
Κελλιώτικα Εργόχειρα Μοναχών Αγίου Όρους
Βαπτιστικα Paketovaptisi.gr

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Οι  καλύτερες παραλίες της Ελλάδας μέσα από το Instagram!

Οι καλύτερες παραλίες της Ελλάδας μέσα από το Instagram!

Το μεγαλύτερο ταξιδιωτικό site στον κόσμο, το TripAdvisor, έδωσε την ευκαιρία στους…
Οι ταξιδιωτικές συνήθειες των Ελλήνων

Οι ταξιδιωτικές συνήθειες των Ελλήνων

Η Travelplanet24 πραγματοποίησε ποσοτική τηλεφωνική έρευνα στην αγορά της Ελλάδας με…
Γνωρίστε το Λονδίνο σε 4 λεπτά!

Γνωρίστε το Λονδίνο σε 4 λεπτά!

Η βρετανική πρωτεύουσα είναι η μεγάλη αδυναμία του φωτογράφου Mattia Bicchi, ο οποίος δεν…
Νέα ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΛΑ Σταυρούπολη, Πολίχνη, Ευκαρπία
Η ιστοσελίδα Pmnews δεν ευθύνεται για τις απόψεις των μελών της καθώς και για το περιεχόμενο ιστοσελίδων στις οποίες οδηγούν οι διάφοροι σύνδεσμοι. Οι πηγές όσων άρθρων, ειδήσεων ή πληροφοριών ανήκουν σε άλλη ιστοσελίδα αναφέρονται σε εμφανές σημείο.
www.pmnews.gr Νέα ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΛΑ Σταυρούπολη, Πολίχνη, Ευκαρπία | All rights reserved