ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΑΞΙΔΙΑ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΙ

ΠΑΡΑΚΤΙΑ ΘΡΑΚΗ

Rating:
( 0 Rating )

Αξιολόγηση Χρήστη: 0 / 5

Αστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια Ανενεργά
 

Οι ακτές της Θράκης, εντελώς έξω από τις γνωστές ταξιδιωτικές διαδρομές, κρύβουν στην αμμουδερή τους αγκαλιά σπάνιους θησαυρούς της Φύσης και σπουδαία μνημεία του αρχαίου πολιτισμού.

Αφήσαμε τη Νέα Εγνατία Οδό, λίγο έξω από την Ξάνθη, και χωθήκαμε στον επίπεδο ορίζοντα που δημιουργούν τα χιλιάδες στρέμματα με τα στάρια, τα βαμβάκια και τα λίγα αμπελάκια της Οινοποιίας Βουρβουκέλη. Περάσαμε μέσα στη ζέστη του μεσημεριού κάτω από τους πελαργούς που φωλιάζουν στις κολόνες της Γενισέας και στρίψαμε στα ήσυχα, ζεστά δρομάκια των Αβδήρων. Το χωριό στολίζουν αρκετές όμορφες γειτονιές, με εντυπωσιακά παλιά αρχοντόσπιτα - όπως αυτό του Παναγιώτη Παμουκτσόγλου με την καλοσυντηρημένη μακεδονίτικη αρχιτεκτονική του 19ου αιώνα και τα αέρινα χαγιάτια. Τα αρχοντικά αυτά φανερώνουν την παλιά αίγλη του χωριού που αποκτήθηκε χάρη στην ανθηρή αγροτική παραγωγή και την καλλιέργεια -παλαιότερα- του καπνού. «Παλιά ήταν λίρα και οκά, αλλά σήμερα οι περισσότεροι καλλιεργούν βαμβάκι, στάρι και βιομηχανική ντομάτα», μου λέει η δήμαρχος Αβδήρων, Εύα Τσακίρη. «Πολλοί Αβδηρίτες δουλεύουν στα γύρω εργοστάσια της Ξάνθης, αλλά μένουν μόνιμα εδώ. Τα τελευταία χρόνια επιστρέφουν στην πατρίδα και αναστηλώνουν τα παλιά τους σπίτια. Είχα πει, όταν βγήκα δήμαρχος, ότι αν γυρίζει έστω και ένας το χρόνο θα είναι επιτυχία».

Ο ήλιος καίει ακόμη και ένα σμάρι μαντιλοδεμένες γυναίκες διασχίζουν, σκυφτές, τα βαμβακοχώραφα ανάμεσα στα Αβδηρα και τη Μάνδρα. «Μαζεύουμε το βαμβάκι τώρα, μετά θα πάμε στα ακτινίδια», μου δηλώνει η Νετζιά Ρουφάτογλου. «Μόνο γυναίκες δουλεύουμε (στα χωράφια). Οι άνδρες έχουν τις δουλειές τους στις οικοδομές». Οι εργάτριες μιλούν Τουρκικά και Βουλγαρικά και συνεννοούνται μεταξύ τους στα Ελληνικά! Η πολυπολιτισμική αγροτιά της Θράκης χάνεται σε λίγο στους κιτρινοπράσινους λόφους. «Μπουγιούν τσοκ σιτζιάκ», μου φωνάζουν. Ναι, κάνει ζέστη σήμερα…

ΣΤΗ ΓΕΝΕΤΕΙΡΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΥ

Λίγα χιλιόμετρα νότια, δίπλα στη θρακιώτικη αμμουδιά βρίσκεται ό,τι έχει απομείνει από τα αρχαία Αβδηρα, τη θρυλική πατρίδα του μεγάλου ατομικού φυσικού Δημόκριτου. Σπουδαία πόλη ήταν τα Αβδηρα, «η πανέμορφη των Τηίων αποικία», που έλεγε κι ο Στράβων (τα Αβδηρα αρχικά ήταν αποικία Κλαζομενίων και μετέπειτα, τον 6ο π.Χ. αιώνα, των Τηνίων). Και πατρίδα πολλών άλλων επιφανών διανοουμένων της αρχαιότητας, όπως ο πασίγνωστος σοφιστής Πρωταγόρας, ο φιλόσοφος Λεύκιππος, ο μαθηματικός Βίων, ο φιλόσοφος Ανάξαρχος, ο λυρικός ποιητής Ανακρέων, ο φιλόσοφος Εκαταίος. Τα Αβδηρα υπήρξαν από τις σημαντικότερες πόλεις της αρχαίας Ελλάδας, με δεκάδες χιλιάδες κατοίκους, συμμετοχή στις Αθηναϊκές Συμμαχίες, πλούτο από το εμπόριο και λαμπερά κτίρια. Οι ζηλόφθονες Αθηναίοι, βέβαια, δημιούργησαν εναντίον των Αβδηριτών φάμπρικα ολόκληρη ανεκδότων, από τα οποία παρέμεινε ώς σήμερα ο δυσάρεστος χαρακτηρισμός «αβδηριτισμός». Μύθοι κακών ανθρώπων… Αλλος ένας μύθος βέβαια αναφέρει πως τα Αβδηρα χτίστηκαν από τον Ηρακλή σε ανάμνηση της απώλειας του φίλου του Αβδήρου, τον οποίο κατασπάραξαν στην περιοχή τα ανθρωποφάγα άλογα του βασιλιά των Βιστόνων Θρακών, Διομήδη.

Ανηφορίζουμε στο λόφο πάνω από το βυθισμένο αρχαίο λιμάνι, μέσα σε αγριόχορτα και σκόρπια πευκάκια για να δούμε το βυζαντινό Πολύστυλο. «Με πρωτοβουλία του δήμου έγινε το ξεχορτάριασμα. Υπάρχουν Αβδηρίτες που δεν ξέρουν τον τόπο», μου τονίζει η χαριτωμένη συνοδός μας στον αρχαιολογικό περίπατο, Κατερίνα Κυριαζίδου. Πολύστυλο ήταν η βυζαντινή ονομασία των Αβδήρων, «πολίχνιον παράλιον», σπουδαία οχυρωμένη πόλη και έδρα επισκόπου. Λίγα θυμίζουν σήμερα την επισκοπική του Βασιλική, όπως βλέπουμε από τα ακαθόριστα ερείπιά της (στα οποία όμως κάθε καλοκαίρι γίνεται μια φορά υπαίθριος εσπερινός!). Το Πολύστυλο εγκαταλείπεται με την έλευση των Οθωμανών και το νέο χωριό χτίζεται στα ενδότερα, στη θέση όπου βρίσκεται το σημερινό χωριό με την ονομασία Μπουλούστρα.

Απολαμβάνουμε το σούρουπο από το Πολύστυλο μέσα στις μυρωδιές που φέρνει το Θρακικό Πέλαγος. Κάτω μας απλώνεται η Σκάλα Αβδήρων. «Θα έπρεπε να λέγεται αυθαιρετούπολη», μου επισημαίνει η Κατερίνα, δείχνοντας τα πάμπολλα εξοχικά που χτίστηκαν τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια με τη νεοελληνική πρακτική τού «κάνω ό,τι θέλω». Τα αυθαίρετα είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα στην περιοχή. «Δεν φταίνε οι άνθρωποι», δηλώνει η δήμαρχος Αβδήρων. «Οταν υπεγράφη η συνθήκη Ramsar (Ραμσάρ) για την περιοχή δεν υπήρχε στρατηγικό αναπτυξιακό σχέδιο. Η λογική των απαγορεύσεων, χωρίς άλλα μέτρα, κατέστρεψε την τουριστική προοπτική: χτίστηκαν αυθαίρετα, έφυγαν άνθρωποι που ήθελαν να επενδύσουν». Σήμερα στην περιοχή της Σκάλας Αβδήρων γίνεται προσπάθεια να οργανωθεί οικισμός (ύδρευση, αποχέτευση κ.λπ.) και να αποτραπεί περαιτέρω καταπάτηση.

Οι άσπρες αμμουδιές έχουν πάρει ρόδινο χρώμα. Ψαράδες για σωλήνες και όστρακα ακόμη ψαχουλεύουν το ρηχό βυθό, οι βίλες στο Πόρτο Μόλο και την παραλία της Μάνδρας φωταγωγήθηκαν, στις ακακίες του κάμπινγκ έπεσε δροσιά. Προλαβαίνουμε να περπατήσουμε ώς τις λασπωμένες όχθες της λιμνοθάλασσας Λαφρούδας για να δούμε ένα κοπάδι φλαμίνγκο. Τα ροζ πουλιά με μια βουή διασχίζουν τα κίτρινα χωράφια, ανοίγουν εκατοντάδες ζευγάρια ασπρορόδινες φτερούγες, πετάνε ανατολικά, ώς τη διπλανή λιμνοθάλασσα, τη Λάφρα. Η νύχτα πέφτει υγρή στις θρακιώτικες ακτές…

Η ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ ΤΩΝ ΠΟΥΛΙΩΝ

Ο μεγάλος λευκός κορμοράνος με ένα ζυγισμένο χτύπημα χώνει το κεφάλι στο νερό και το βγάζει: μια μικρή αθερίνα περνάει στο ράμφος του τις τελευταίες της στιγμές… Ξημερώνει στον υδάτινο κόσμο της Βιστωνίδας. Η μεγάλη θρακιώτικη λίμνη ενώνεται με τη θάλασσα με ένα δαίδαλο από αλμυρόβαλτους, κανάλια, καλαμένιες νησίδες και υφάλμυρα νερά, όπου μυριάδες πουλιά φτεροκοπάνε ολοένα: γλαρόνια, αβοκέτες, κύκνοι, κορμοράνοι, ερωδιοί, πελεκάνοι. Παρακολουθούμε τα φτερωτά από το πολυφωτογραφημένο ξωκλήσι του Αγίου Νικολάου, μετόχι της Μονής Βατοπαιδίου, δίπλα από τις πολλές καλογερίστικες γάτες και τις γλάστρες με τα μυρωδάτα βασιλικά. Ο δαίδαλος με τα κανάλια σχηματίζει το περίφημο νταλιάνι της Βιστωνίδας, στην Μπουρού. «Καμιά σχέση δεν έχει ο ψαράς με τον νταλιανιτζή», μου επισημαίνει ο ταμίας του Αλιευτικού Συνεταιρισμού της Βιστωνίδας, Γιώργος Γκίλης, και μου εξηγεί τον περίεργο τρόπο ψαρέματος στο νταλιάνι: πώς ανοίγουν τα κανάλια την άνοιξη να μπουν τα ψάρια από τη θάλασσα και πώς μετά τον Αύγουστο αρχίζει η συγκομιδή. Τα ψάρια ξαναμπαίνουν στα κανάλια για να ξαναφύγουν και οι νταλιανιτζήδες τα εγκλωβίζουν μαζεύοντας ανάλογα με τη ζήτηση τους θεόρατους κέφαλους (τα νιάκια), τα μυξινάρια, τα λαβράκια, τις τσιπούρες, τα χέλια, την αθερίνα. «Εχουμε μια παραγωγή 150 με 200 τόνους κυρίως κέφαλους», τονίζει ο Γιώργος. «Οι ψαράδες - συνεταίροι είναι από το Πόρτο Λάγος, τη Μάντρα και το Φανάρι. Και η δουλειά δίνει ένα συμπληρωματικό εισόδημα. Εγώ έχω και περίπτερο στο Πόρτο Λάγος». Ο καπετάνιος της βάρδιας τούς φωνάζει ότι έρχονται ψάρια. «Καπετάνιος και ψαράδες δίχως θάλασσα και πλεούμενα. Μμμ, πολύ σουρεαλιστικό ψάρεμα», σκέφτομαι…

«Η Βιστωνίδα είναι ξεχωριστή λίμνη γιατί έχει γλυκό, αλμυρό και υφάλμυρο νερό, αναλόγως την τοποθεσία», αναφέρει η Δέσποινα Μιχαηλίδου, από το Κέντρο Ενημέρωσης για τις λίμνες που συναντήσαμε στη διαδρομή έξω από το Πόρτο Λάγος. Μας μιλάει για τα ψάρια, για τα πουλιά, για τη μεγάλη βιοποικιλότητα, αλλά και για τα προβλήματα από τις φερτές ύλες των ποταμών και την υπεράντληση από τις καλλιέργειες. «Παλαιότερα, για να βρεις νερό έσκαβες ώς τα 20 μέτρα, σήμερα πας 120 με 200 μέτρα. Ο υδροφόρος ορίζοντας έχει κατέβει πολύ».

ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΛΙΜΝΗΣ

Το Πόρτο Λάγος είναι χτισμένο πάνω στο σμίξιμο της λίμνης με τη θάλασσα. Ελάχιστα γραφικό σήμερα, μόνο στο όνομά του διασώζει ίχνη της απώτατης ιστορίας του: το όνομά του (Porto Lago = Λιμάνι της Λίμνης) δόθηκε από κάποιους Βενετσιάνους κοντοτιέρους που τα κύματα της θάλασσας τούς έφεραν κάποτε στο θρακικό ακρογιάλι. Είναι μεγάλο εμπορικό λιμάνι (οι περισσότεροι κάτοικοι του χωριού δουλεύουν στο Λιμενικό Ταμείο και στον Αλιευτικό Συνεταιρισμό): παλιά σιλό, ντεπόζιτα καυσίμων και μεγάλες αποθήκες ορίζουν την ταυτότητά του. Τώρα είναι μέσα στην «Α΄ Ζώνη Προστασίας» (της Συνθήκης Ραμσάρ) και ταυτόχρονα αποτελεί το σημαντικότερο λιμάνι της Ξάνθης.

Μπροστά από τις προβλήτες με τις ψαρόβαρκες και τα κοτεράκια, ένα πυκνό πευκόφυτο δάσος βουίζει από το πέταγμα των πουλιών. Το δάσος δημιουργήθηκε το 1950 για να κόβει την ορμή του νοτιά προς το λιμάνι, όμως μέσα στα χρόνια έγινε σπουδαίος βιότοπος και σήμερα αριθμεί 637 φωλιές από σταχτοτσικνιάδες και λευκοτσικνιάδες. Γι' αυτό το ονομάζουν οι ντόπιοι «Δάσος των ερωδιών».

Συνεχίζουμε ανατολικά την παράκτια διαδρομή μας, περνώντας έξω από την αλυκή της Νέας Κεσάνης (τη μικρότερη σε λειτουργία αλυκή της Ελλάδας, με ετήσια παραγωγή 4.000 τόνους αλατιού). Γέφυρες, γλώσσες υφάλμυρου νερού και καλαμοτόπια σχηματίζουν ένα αφαιρετικό τοπίο γεμάτο χρώματα. Το Φανάρι είναι το πιο ανεπτυγμένο παραθαλάσσιο χωριό της περιοχής. Αποτελεί ένα πυκνό συνονθύλευμα από ενοικιαζόμενα δωματιάκια, ταβέρνες και τίποτε που να θυμίζει την αρχαία πόλη Δικαία που βρισκόταν κάποτε στη γειτονιά ούτε τις ερημιές που βρήκαν το 1923 οι πρόσφυγες οι οποίοι ήρθαν και έφτιαξαν το χωριό. Ο δρόμος συνεχίζει ανατολικά περνώντας δίπλα από τις μικρές λιμνοθάλασσες της Ροδόπης: Ξερολίμνη και Καρατζά. Αμμουδιές απέραντες, άδειες ακόμη και τον Αύγουστο, ομπρέλες σκόρπιες, παραθαλάσσια μπαράκια και κατά τόπους μικροί παραθεριστικοί οικισμοί όπως η Παραλία της Αρωγής και η Μεταμόρφωση, κλαίουσες, ιτιές και πευκάκια: ιδού το τοπίο μας. Κάτω από τη λίμνη Αλυκή θα δούμε μια... αποικία του νεοελληνικού αίσχους, γεμάτη τροχόσπιτα, τα οποία αυθαιρέτως αποκτούν τσιμεντένιο υπόβαθρο, αργότερα στέγη, και έτσι αενάως πολλαπλασιαζόμενα σαν τις αμοιβάδες διεκδικούν με τον καιρό νομιμότητα και υποδομές οικισμού. Τέτοιοι «οικισμοί» είναι η δόξα της καταπάτησης και αναμφίβολα η μεγαλύτερη πληγή της παραλιακής Θράκης (τις πιο πολλές φορές βρίσκονται δίπλα στους υγροβιότοπους). Στο βάθος, πολύ κοντά, βλέπουμε στους αλμυρόβαλτους ένα κοπάδι λευκοτσικνιάδες να πετούν τρομοκρατημένοι από μια μπετονιέρα που έρχεται να τσιμεντώσει στην αποικία των τροχόσπιτων…

Ο δρόμος χάνεται μέσα σε κίτρινους χαμηλούς λόφους και ξαναβρίσκει τη θάλασσα στην αμμουδιά της Γλυφάδας. Πίσω απλώνεται η λιμνοθάλασσα της Πτελέας, τριγυρισμένη από αλμυρισμένες όχθες, με στεγνό, φρυγανισμένο χώμα στολισμένο με πολλές διαβαθμίσεις του καφέ και του κόκκινου. Μεγάλα κοπάδια από φλαμίνγκο κουρνιάζουν στο κέντρο της λίμνης μακριά πολύ από τον δυνατό μας τηλεφακό. Στην ερημική ακτή μια - δυο οικογένειες μουσουλμάνων έχουν κατεβεί να δροσιστούν, μακριά από τα πλήθη των άλλων παραλιών: οι γυναίκες φοράνε πολύχρωμες ρόμπες και μαντίλες και κάθονται σε πλαστικές καρέκλες. Στην ανατολική άκρη ο κάβος του Κουρσουμηλού υψώνεται πάνω από τους αλμυρόβαλτους και τα κανάλια της Πτελέας και του Ελους και τις αμμουδιές της Μολυβωτής. Κάτω από τα βράχια, μέσα στα βαμβακοχώραφα, βρισκόταν κάποτε η αρχαία πόλη Στρύμη, την οποία έχτισαν Θάσιοι άποικοι τον 7ο π.Χ. αιώνα. Λόγω γειτνίασης με την πανίσχυρη Μαρώνεια βρέθηκε σε πολύ δυσχερή θέση μέχρι το 350 π.Χ., όταν κατέφθασε ο Φίλιππος και τα βάσανά της τελείωσαν οριστικά: ο βασιλιάς πήρε το μέρος της Μαρώνειας και έσβησε τη Στρύμη από τον χάρτη διά παντός…

Ο παραλιακός δρόμος διασχίζει παραθεριστικούς οικισμούς, με μικρά εξοχικά και πολυτελείς βίλες, τοπία με λιγοστά πεύκα, χιλιόμετρα καθαρής άμμου και χωράφια: ο Προφήτης Ηλίας, το Κρυονέρι, ο Πλατανίτης. Στο βάθος, ανατολικά, το βουνό Ισμαρος προαναγγέλλει από μακριά ότι σε λίγο φτάνουμε στην αρχαία χώρα των Κικόνων.

ΤΑ ΑΚΡΟΓΙΑΛΙΑ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ

Οταν ο Οδυσσέας φεύγοντας από την Τροία έφτασε στα ακρογιάλια που βρίσκονται γύρω μας -στην περιοχή της Μαρώνειας- είχε βίαιες προστριβές με τους αιμοβόρους Κίκονες (οι οποίοι έχτισαν την ακρόπολή τους, Ισμάρα, στην κορυφή του βουνού).

Ομως ο ιερέας του Απόλλωνα, Μάρωνας, προσπάθησε να κατευνάσει τον Οδυσσέα προσφέροντάς του δώρα, μεταξύ των οποίων δώδεκα λαγήνες με μαρωνίτικο κρασί. «Κάτι σαν αυτό που πίνουμε τώρα», λέει ο φίλος μας Γιώργος Βολουδάκης, σερβίροντάς μας ένα από τα κρασιά της οινοποιίας Αμπελώνες Μαρώνειας (θυγατρική της Τσάνταλης Α.Ε.), η οποία έχει ξαναζωντανέψει το ιστορικό μαρωνίτικο αμπελοτόπι.

Μπροστά στο μπαλκόνι μας απλώνονται οι κεραμιδένιες στέγες της Μαρώνειας και οι πράσινοι λόφοι μπροστά από το Θρακικό Πέλαγος. Η Μαρώνεια είναι μεγάλο χωριό με αρκετά εξαιρετικά δείγματα αστικής αρχιτεκτονικής (ο μοναδικός κηρυγμένος παραδοσιακός οικισμός της Θράκης!), λαμπρά απομεινάρια των εποχών που άκμαζε. «Οι Μαρωνίτες ώς τα τέλη της Τουρκοκρατίας ήταν σπουδαίοι έμποροι και τραπεζίτες στα διάφορα κέντρα του ελληνισμού, Οδησσό, Τεργέστη, Αλεξάνδρεια, Κωνσταντινούπολη», αναφέρει ο Γιάννης Καλλιάνης, πρόεδρος του πολιτιστικού συλλόγου Μαρώνειας. Το χωριό δημιουργήθηκε μάλλον τον 16ο αιώνα πιο βόρεια από εκεί όπου βρισκόταν η αρχαία, δοξασμένη και μεγάλη Μαρώνεια και, φυσικά, μακριά από τη θάλασσα και τους επίβουλους πειρατές εκείνων των καιρών. Ωραίο δείγμα από τα ένδοξα χρόνια είναι το σχολείο του 1908, δωρεά των εύπορων, στην Αίγυπτο, αδελφών Φατσέα. Και εδώ, όπως και σε όλο το χωριό, χρησιμοποιήθηκε οικοδομικό υλικό από την αρχαία πόλη (στο σχολείο -συμβολικά ίσως- εντοιχίστηκαν μάρμαρα από το αρχαίο θέατρο!).

Η αρχαία Μαρώνεια ήταν από τις τρεις σημαντικότερες πόλεις της Θράκης (οι άλλες δύο ήταν τα Αβδηρα και η Αίνος). «Στη δεύτερη Αθηναϊκή Συμμαχία τα πληρώματα των αθηναϊκών πλοίων έρχονταν εδώ γιατί πληρώνονταν καλύτερα», μας εξηγεί ο αρχαιολόγος Γιώργος Βολουδάκης. «Η πόλη πλούτισε από το εμπόριο με τη Ροδόπη». Η Μαρώνεια απλωνόταν σε μια τεράστια έκταση, από τον Ισμαρο ώς την Πτελέα. «Μόνο περπατώντας μπορείς να δεις τα ίχνη της…», υποστηρίζει ο παλιός αρχαιοφύλακας της Μαρώνειας Φώτης Κωνσταντινίδης, που τον βρήκαμε σκυφτό στα έγγραφά του. Ανοίγει ντουλάπες με τον θησαυρό του - σκίτσα και σημειώσεις ακριβέστατες έπειτα από 20 χρόνια έρευνες πεδίου στην περιοχή. Εχει εκδώσει ήδη ένα βιβλίο για τα υπαίθρια ιερά της Θράκης και τώρα γράφει την ιστορία της Μαρώνειας. «Η δουλειά του Φώτη είναι η μοναδική μου αντεράστρια», μου φωνάζει η κυρία Γαρυφαλλιά, σύζυγος και συνεργάτης του κυρ Φώτη.

Κατηφορίζοντας στον παραλιακό οικισμό του Αγίου Χαράλαμπου, οι καφέ πινακίδες της υπηρεσίας σημειώνουν τις διάσπαρτες μέσα στους ελαιώνες αρχαιότητες: ψηφιδωτά, πρόπυλα, κολόνες, βάσεις κιόνων, πεσσοί, βυζαντινά φρούρια πυρώνουν στον ζεστό ήλιο, αδιάψευστοι μάρτυρες των χρόνων της δόξας. Νωρίς το πρωί πιάνουμε το χωματόδρομο για το πιο συναρπαστικό κομμάτι της διαδρομής μας στην παράκτια Θράκη. Περνάμε δίπλα από το αρχαίο θέατρο της Μαρώνειας: οι εργάτες στην αναστήλωση μόλις ξεκινούν δουλειά, αποκαθιστώντας έξι σειρές ασβεστολιθικών εδράνων ώστε το θέατρο, έπειτα από χιλιάδες χρόνια σιωπής, να ξαναδεί παράσταση.

Ο χωματόδρομος στριφογυρίζει μέσα στους ελαιώνες και σε γυμνά τοπία του Ισμαρου, δίπλα από θεόρατους γρανιτένιους βράχους, λείους και σχεδόν στιλπνούς σαν τα βότσαλα που πέταξε κάποιος Κύκλωπας. Καταπληκτική διαδρομή! Η οποία όμως θα ασφαλτοστρωθεί, όπως μου λέει ο δήμαρχος Μαρώνειας Χρήστος Παπανικολάου, παρότι όπως τονίζει «…φοβόμαστε ότι θα επηρεαστεί το περιβάλλον, αλλά θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν να το προστατέψουμε». Στην ακτή της Σύναξης λάμπουν τα σπασμένα μάρμαρα μιας παλαιοχριστιανικής βασιλικής, που μέχρι τον 13ο αιώνα λειτούργησε ως μοναστήρι. Χτισμένη εξ ολοκλήρου με υλικό από αρχαίο ηρώο και έναν αρχαίο ξενώνα για τους προσκυνητές που πήγαιναν στη Σαμοθράκη. Οδηγούμε πάνω από τις κοφτές ακτές - λείψανα ενός παλαιού σεισμικού ρήγματος (το μοναδικό ανάλογο τοπίο σε όλη τη θρακιώτικη ακτογραμμή) χαζεύοντας ερημικούς όρμους και γρανιτένια θαλασσοφαγωμένα μενίρ στις άγριες ακτές. Μυρωδιές από θυμάρι, φασκομηλιά και χώμα πλημμυρίζουν την καμπίνα του τζιπ καθώς κατευθυνόμαστε στον αρχαιολογικό χώρο Μεσημβρίας - Ζώνης. Σταματάμε για να πιούμε λίγο νερό. Στο βάθος, πίσω από τα αρχαία τείχη που κατεβαίνουν στη θάλασσα, διακρίνεται η Σαμοθράκη. Από εκεί ήρθαν οι ταξιδιώτες που έχτισαν την αρχαία πόλη. Αρχικά τροφοδοτούσαν το νησί με αγροτικά προϊόντα, μετέπειτα απέκτησαν πλούτη ως έμποροι και αγρότες.

Σε λίγο ξεκινούν τα δυτικά προάστια της Αλεξανδρούπολης και το αεροδρόμιό της μας περιμένει. Προλαβαίνουμε να πιούμε λίγο ακόμη μαρωνίτικο κρασί με τους φίλους μας. Γιατί ενθυμούμενοι και τον Δημόκριτο… «ζωή χωρίς γιορτές είναι μακρύς δρόμος χωρίς πανδοχείο».

Ο υδάτινος κόσμος των βιοτόπων

Οι λίμνες και οι λιμνοθάλασσες των νομών Ξάνθης και Ροδόπης (οι οποίες βρίσκονται ανάμεσα στο Δέλτα του Νέστου και τον Εβρο) είναι από τους πιο άγνωστους ελληνικούς υγρότοπους. Το υδάτινο αυτό σύμπαν περιλαμβάνει τις λίμνες Βιστωνίδα (με 326 είδη πουλιών, σημαντικότατος βιότοπος για γλαρόνια, ερωδιούς, πελεκάνους, χρυσαετούς, καστανόπαπιες κ.λπ.) και Ισμαρίδα (ή Μητρικού - η μοναδική λίμνη γλυκού νερού της Θράκης με 200 είδη πουλιών καταγεγραμμένα και ένας από τους σημαντικότερους σταθμούς για πολλά είδη χήνας) και τις λιμνοθάλασσες Λάφρη, Λαφρούδα, Πόρτο Λάγος, Ξηρολίμνη, Αρωγή (ή Καρατζά), Αλυκή (ή Μέσης), Πτελέα (χιλιάδες πουλιά, ειδικά φοινικόπτερα!), Ελος και Προφήτη Ηλία (μαζί με το Δέλτα του Νέστου οι λίμνες συνθέτουν το Εθνικό Πάρκο Ανατολικής Μακεδονίας - Θράκης). Οι υδροβιότοποι των λιμνών περιλαμβάνουν αμμώδεις εκτάσεις, αλμυρόβαλτους, καλαμώνες, θαμνώνες με αρμιρίκια, υδρόφιλα δάση. Μέσα σε αυτούς ζουν εκατοντάδες είδη πουλιών, πάνω από 34 είδη ψαριών, αμφίβια, ερπετά και πολλά θηλαστικά.Ο ευαίσθητος και πολύτιμος αυτός κόσμος, παρ' ότι ανήκει στους Υγρότοπους της Συνθήκης Ραμσάρ, αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα, που προέρχονται κυρίως από την αυθαίρετη δόμηση στις αμμουδιές και τη ρύπανση από τις ανεξέλεγκτες χωματερές. Η λίμνη Βιστωνίδα, ειδικά, απειλείται να μπαζωθεί από τις φερτές ύλες των ποταμών που χύνονται σε αυτήν (Κόσυνθος, Κομψάτος, Τράβος). Η υπεράντληση δημιουργεί επίσης αλμύρωση των νερών. Οι λίμνες και οι λιμνοθάλασσες της παράκτιας Θράκης έχουν ανάγκη μιας νέας αντίληψης για την προστασία τους. Οπως έχει γίνει φανερό, οι απαγορεύσεις μόνο, αν δεν συνοδεύονται από ουσιαστικό σχέδιο για βιωσιμότητα και ήπια ανάπτυξη, οδηγούν μαθηματικά στην αυθαιρεσία και, δυστυχώς, στη μη αναστρέψιμη καταστροφή.

πηγή   www.kathimerini.gr

Slow Down

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Διακοπές σε τροπικούς παραδείσους-προσοχή στα τροπικά νοσήματα λένε οι λοιμωξιολόγοι

Διακοπές σε τροπικούς παραδείσους-προσοχή στα τροπικά νοσήματα λένε οι λοιμωξιολόγοι

Την προσοχή, όσων προγραμματίζουν διακοπές η ταξίδια σε τροπικούς παραδείσους Πάσχα και…
Αφιέρωμα του τουρκικού Bloomberg στη Θεσσαλονίκη (VIDEO)

Αφιέρωμα του τουρκικού Bloomberg στη Θεσσαλονίκη (VIDEO)

Τηλεοπτικό συνεργείο του γνωστού καναλιού Bloomberg ήρθε πριν λίγο χρονικό διάστημα στη…
Τα δέκα πράγματά που… λατρεύεις να μισείς στις low cost αεροπορικές εταιρείες!

Τα δέκα πράγματά που… λατρεύεις να μισείς στις low cost αεροπορικές εταιρείες!

Τα δέκα πράγματά που… λατρεύεις να μισείς στις low cost αεροπορικές εταιρείες! Κάθε φορά…
Έθιμα των Φώτων (Θεοφανείων)

Έθιμα των Φώτων (Θεοφανείων)

Χαρούμενα, θριαμβευτικά και ελπιδοφόρα, τα Θεοφάνεια ή Φώτα κλείνουν το Δωδεκαήμερο, που…
Νέα ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΛΑ Σταυρούπολη, Πολίχνη, Ευκαρπία
Η ιστοσελίδα Pmnews δεν ευθύνεται για τις απόψεις των μελών της καθώς και για το περιεχόμενο ιστοσελίδων στις οποίες οδηγούν οι διάφοροι σύνδεσμοι. Οι πηγές όσων άρθρων, ειδήσεων ή πληροφοριών ανήκουν σε άλλη ιστοσελίδα αναφέρονται σε εμφανές σημείο.
www.pmnews.gr Νέα ΠΑΥΛΟΥ ΜΕΛΑ Σταυρούπολη, Πολίχνη, Ευκαρπία | All rights reserved